Oceanum interea surgens Aurora reliquit.

it portis iubare exorto delecta iuventus,               130

retia rara, plagae, lato venabula ferro,

Massylique ruunt equites et odora canum vis.

reginam thalamo cunctantem ad limina primi

Poenorum exspectant, ostroque insignis et auro

stat sonipes ac frena ferox spumantia mandit.               135

tandem progreditur magna stipante caterva

Sidoniam picto chlamydem circumdata limbo;

cui pharetra ex auro, crines nodantur in aurum,

aurea purpuream subnectit fibula vestem.

nec non et Phrygii comites et laetus Iulus               140

incedunt. ipse ante alios pulcherrimus omnis

infert se socium Aeneas atque agmina iungit.

qualis ubi hibernam Lyciam Xanthique fluenta

deserit ac Delum maternam invisit Apollo

instauratque choros, mixtique altaria circum               145

Cretesque Dryopesque fremunt pictique Agathyrsi;

ipse iugis Cynthi graditur mollique fluentem

fronde premit crinem fingens atque implicat auro,

tela sonant umeris: haud illo segnior ibat

Aeneas, tantum egregio decus enitet ore.                150

postquam altos ventum in montis atque invia lustra,

ecce ferae saxi deiectae vertice caprae

decurrere iugis; alia de parte patentis

transmittunt cursu campos atque agmina cervi

pulverulenta fuga glomerant montisque relinquunt.               155

at puer Ascanius mediis in vallibus acri

gaudet equo iamque hos cursu, iam praeterit illos,

spumantemque dari pecora inter inertia votis

optat aprum, aut fulvum descendere monte leonem.

Interea magno misceri murmure caelum               160

incipit, insequitur commixta grandine nimbus,

et Tyrii comites passim et Troiana iuventus

Dardaniusque nepos Veneris diversa per agros

tecta metu petiere; ruunt de montibus amnes.

speluncam Dido dux et Troianus eandem               165

deveniunt. prima et Tellus et pronuba Iuno

dant signum; fulsere ignes et conscius aether

conubiis summoque ulularunt vertice Nymphae.

ille dies primus leti primusque malorum

causa fuit; neque enim specie famave movetur               170

nec iam furtivum Dido meditatur amorem:

coniugium vocat, hoc praetexit nomine culpam.